Pam, Ries en de Batikmaffia

Pamela (Pam) en Richard (Ries) zijn ervoor gewaarschuwd. De batik mafia. Een ‘vriendelijke local’ zal je benaderen met de vraag of je interesse hebt in batik. Hij kent een prima adresje wat slechts bij de locals bekend is. En je hebt geluk! Want alleen gisteren en vandaag is er een tentoonstelling, dus je moet wel snel beslissen… Vele nietsvermoedende toeristen kopen zo een stukje (nep?) batik tegen een veel te hoge prijs.

Maarrrr daar trappen Pam en Ries niet in. Zij zijn inmiddels doorgewinterde reizigers en kunnen zich nog een (veel te duur) pak na een goedkope tuk-tuk rit in Bangkok herinneren. Pam en Ries zijn ‘veilig’ voor de Batik maffia.

Dan ontmoeten ze een erg vriendelijke postbeambte. Ze staan zeker al een kwartier met hem te praten als hij hen een adresje cadeau doet. Hij vertelt dat de studenten van het Art Centre of Yogyakarta op maandag en dinsdag batik maken, waarbij het publiek kan komen kijken. En… ‘lucky, lucky’ het is vandaag dinsdag!!!

Op het adres wordt ook uitleg gegeven hoe batik wordt gemaakt. Iedere afmeting heeft een vaste prijs en die is duidelijk aangegeven. Voor een paar euro kan er al batik gekocht worden. Ze moeten maar eens een kijkje gaan nemen!

Pam en Ries geven aan dat ze batik niet mooi vinden en dus zeker niets zullen kopen. De postbeambte moet er hartelijk om lachen. ‘Zelfs als je niets wilt kopen is het leuk. En zeker geen ‘coca cola batik’ garandeert hij.

Na wat lokethandelingen in het postkantoor worden Pam en Ries nog een keer aangesproken. Wederom een medewerker van het postkantoor (waarom staan die mensen dan niet netjes achter de balie?). Hetzelfde verhaal wordt, met precies dezelfde intonatie en gebaren, afgedraaid. Was die aardige postbeambte van zojuist dan toch een oplichter?

Pam en Ries worden er een beetje melig van en besluiten een kijkje te gaan nemen bij het Art Centre. Ze willen toch niets kopen, dus wat kan hen gebeuren. De vriendelijke postbeambte houdt dan ook gauw een Bejak (fiets-taxi) voor ze aan. Maar Pam en Ries willen niet gefietst worden… ze willen lopen.

Het is maar twee straten van het postkantoor dus fout lopen kan niet. Of toch wel? Bij de enige zijstraat worden Pam en Ries aangesproken door een viendelijke man. Hij is net klaar met zijn werk in het ziekenhuis en loopt nu naar huis. Toevallig moet hij een heel stuk de kant op die Pam en Ries op lopen. Zijn vader sprak Nederlands en hij kent nog wat woorden. Gezellig kletst hij ze de straat door. ‘Er worden nog verschillende Nederlandse woorden gebruikt in Indonesië: station, blouse, handdoek en ritssluiting’.

Dan staat er een hek open. Daar is het Art Centre! De man zet Pam en Ries voor de deur af, geeft hen een hand en gaat weg. Pam en Ries weten het niet meer. Is dit een scam of niet? Want als het een scam is zou deze meneer toch provisie moeten krijgen…

Bij het Art Centre zijn de studenten al naar huis. Het is ook al na zessen. Pam en Ries krijgen toch nog een korte uitleg over hoe de batik wordt gemaakt en een prijslijst. Inderdaad, voor anderhalve euro kunnen ze al batik kopen. Zullen ze dan toch maar….?

Maar de “leraren” zijn net wat te opdringerig en de goedkope werken zijn nergens te vinden. Alleen de duurdere prijsklasse van 30 euro is overvloedig vertegenwoordigd. Niet duur voor een groot batik schilderij van meer dan een meter, maar het zaakje stinkt aan alle kanten.

Het tweetal bedankt dan ook vriendelijk voor de uitleg en verlaat het Art Centre zonder wat te kopen. Als dit een scam was, dan zat deze goed in elkaar… Ze waren er bijna ingestonken.

Om te vieren dat Pam en Ries de truc doorhebben, gaan ze inkopen doen op de winkelstraat. Ze belanden er in een sjieke winkel vol met prachtige batik kleding. Afdingen is hier helaas niet mogelijk. De kleding is exclusief en de batik gemaakt door kunstenaars. Maarrrr als dit shopgrage stel drie items koopt, dan krijgen ze 15% korting.

Dit moet wel echte batik zijn! En alhoewel ze de kleding eerst wat raar vinden staan, na een halfuurtje (en 5 verkopers later) zijn ze overtuigd dat ze er schitteren uitzien. ‘You are moviestars!’ En 35 euro per kledingstuk is dan toch echt niet veel voor deze echte batik! Wat een leuk souvenir voor als ze straks weer thuis zijn. De zaken worden dan ook snel afgerond.

Als Pam en Ries twee dagen later, in een andere stad 500 kilometer verderop, dezelfde kleding zien hangen voor slechts twee euro per stuk, beseffen ze dat ze zijn opgelicht.

Hadden ze nou toch maar naar de vriendelijjke beambte van het postkantoor geluisterd, dan hadden ze nu tenminste een echte “coca-cola” batik gehad, voor een fractie voor de prijs die zij voor de kleding hebben betaald…

Op verzoek van betrokkenen zijn de namen gewijzigd.
Enige gelijkenis met bestaande personen of situaties berust op toeval

PS lachen jullie maar, dat doen wij ook, want we zijn (deze keer) nergens ingestonken

Categorie: Batik, batikmaffia, maffia, Pam, Pamela, Richard, Ries