Euh… weet u zeker dat dit veilig is?

Martijn, een trouwe lezersvriend, gaf de tip om naar Papandayan, een gebied met veel vulkanische aktiviteit, te gaan. En zoals het brave wereldreizigers betaamt, doen we dat natuurlijk Papandayan kun je bereiken vanuit Bandung. Daarom reizen we vanuit Yogya, met de ‘eksekutif’ trein, naar deze vierde grootste stad van Indonesie. Maar liefst twee miljoen inwoners wonen er, we zijn benieuwd!

Als we in Bandung aankomen, zoeken we eerst een hotel. Volgens de Lonely Planet is onze ‘eerste keus’ erg schoon maar wel een beetje ‘troosteloos’. En inderdaad wat is het hier troosteloos (en vies)! Jeetje, ze kunnen gratis Prozac bij de kamers verstrekken! We zoeken dus nog maar even verder… Inmiddels worden we vergezeld door een ‘gids’ die ons best een ander hotel wil laten zien. De jongen (Ajat) werkt bij het ‘tourist information’ vertelt hij. Hij loodst ons snel naar een hotel een straat verder. Het hotel van Ajat is brandschoon en eigenlijk best charmant! Dankjewel Ajat!!!

Als we zijn ingecheckt, vraagt Ajat of hij wat mag vertellen over de tour die hij verkoopt. Dat mag –> als zijn tour net zo goed is als zijn hotel. En zo worden we de volgende morgen om 08:00 uur opgepikt om nar de Papandayan te gaan. Niet in de oorspronkelijke tour van Ajat maar in Indonesie is de klant koning

Als we de parkeerplaats onder de Papandayan bereiken, zien we een berg vol stenen met een aantal rookpluimen erop. Daar gaan we heen! Met nog een extra gids, lopen we naar boven.

Onderweg komen we een zwalvelboer tegen. Hij haalt zwavel van de berg om beneden in het dorp te verkopen. Zwavel wordt gebruikt als schoonheidsmiddel, gezondheidsmiddel en medicijn. Best een gevaarlijke baan want in 2006 is de Papandayan nog uitgebarsten. Bij de eerste stop horen we het geluid van een straalmotor. Dat geluid is het gas wat uit de berg ontsnapt vertelt Ajat. De gaten waar de zwavel ontsnapt zijn dan inderdaad al duidelijk te zien.

We gaan verder omhoog en staan plotseling naast een kokende modderpool. In Nieuw Zeeland hebben we ook kokende modder gezien. Maar daar stond er nog netjes een hek omheen. Hier staan we van een halve meter afstand naar de borrelende massa te kijken… Jeetje!!!

De volgende stop is bij een gierend zwavelgat. Het blaast, sist en spuit aan alle kanten. Tjonge, dit is wel heel erg indrukwekkend! En als de wind even ‘de verkeerde kant’ op staat ook erg benauwd! We zijn blij dat we geen zwavelboertjes zijn uche, uche!!

Na nog veel meer zwavelgaten lopen we weer naar beneden voor lunch. Gisteren is met ‘groot omhaal’ een lunch aangeboden. ‘Is included in the price’. De lunch bestaat uit een bordje noodles bij een stalletje. ‘Is very clean’ vertelt Ajat. Mmmmm op hoop van zegen dan maar, want wij hebben normaal toch een andere ’standaard’.

Na de lunch staan er rijstvelden op het programma. We lopen met Ajat een route over dijkjes door een prachtig terrasvormig dal. Wat een foto opportunities zijn er, het is hier werkelijk prachtig!

Miriam verliest haar evenwicht en stapt met een voet in een rijstveld. Inderdaad! niet handig zo’n blubberklomp aan je voeten We lopen naar een klein dorpje waar de dorpsbewoners nieuwsgierig komen kijken wie er op bezoek is. Ze poseren, verlegen lachend, voor onze camera. Maar als we teruglopen naar de auto worden we vergezeld door het halve dorp. Ze vinden het toch wel heel interressant die twee grote Hollanders.

Het boertje, wat de hele route is meegelopen, wil graag nog een foto ‘alleen met Mim’. Prachtig vindt ie het om, op het schermpje van onze camera, te zien hoe groot zij is. En hij heel klein… We beloven de foto’s bij te bestellen in Bandung. Ajat kan ze dan op zijn volgende trip overhandigen. Een brede glimlach en een uitgebreid handenschud ritueel zijn het gevolg.

De laatste ’stop’ van onze tour is de ‘hotpool’ bij een resort. Hier plonzen we in een groot zwembad gevuld met het warme water uit de ‘thermische bergen’. ‘Vroeger’ (voor 2006) kon er ook op de Papadayan ‘gepoedeld’ worden. Maar tegenwoordig kan dat niet meer en ‘moet’ men naar een resort. Het water is erg warm en we worden er heerlijk loom van. We kunnen straks zo in ons bedje rollen!

Rambo, Spiderman en de python

In Bandung hebben we het weer een dagje rustig aan gedaan. Bandung was door de Nederlanders aangewezen als hoofdstad van Indonesië. De tweede wereldoorlog en de daarop volgende onafhankelijkheid bracht daar verandering in. Het Parijs van Java, werd het vroeger genoemd. Tegenwoordig is daar, op wat naambordjes met “Parijs van Java” en wat mooie bomenlanen na, niet veel van te merken. Bandung wordt door de meeste toeristen bezocht als uitvalsbasis om tochtjes in de omgeving te maken.

Op onze rustdag hebben wij dan ook niet veel meer gedaan dan een beetje shoppen. Jeroen kocht er zijn 2e nieuwe bril in een week tijd (ze zijn hier ook zo verrekte goedkoop en klaar terwijl u wacht) en oefent nu op zijn Jacques D’Ancona imitiatie.
We gaan ook een kijkje nemen bij de “jeans street” berucht vanwege de vele kledingzaken en de extravangante winkelgevels, met onder andere Superman, Spiderman en Rambo.

Op de hoek van de straat staat een verkoper reptielen te verkopen. Ook slangen.

Als hij ziet dat we de slangen wel interessant vinden, wijst hij naar zijn vriend die een paar meter verderop zit te spelen met een python van een meter lang. Of we daarmee op de foto willen. We bedanken vriendelijk, maar als we weglopen begint Jeroen te twijfelen. Bij de Easy Riders heeft hij zijn kans om met een Python op de foto te gaan, laten lopen en dat vindt hij jammer. Deze nieuwe kans wil hij eigenlijk niet onbenut voorbij laten gaan, dus we gaan terug naar de jongeman met de slang.

Natuurlijk mogen we met de slang op de foto, maar waarom met zo’n kleine python? Hij wijst op de rijstzak naast de linkervoet van Jeroen. Waarom niet op de foto met de grote python.

Uit de rijstzak wordt een joekel van een slang gevist. Jeroen probeert de eigenaar te overtuigen dat hij toch liever met het kleine reptiel op de foto wil, maar daar wil hij niet van weten. Daar staat Tarzan dan met knikkende knieën en twee-en-een-halve meter python in zijn nek.

Een beetje angstig, maar ook vol enthousiastme.

Als we even later vragen of we wat moeten betalen, wordt ons aanbod weggewuifd. Men vind het veel te leuk dat zo’n bleekscheet uit Belanda (Nederland) de uitdaging is aangegaan en de slang in zijn nek heeft gelegd.

De grote Rambo maakt daarna nog maar weinig indruk op Jacques D’Ancona.

Moviestar for one day…

Tju, het leven van een wereldreiziger is soms zoooo mooi In Yogya(karta) ontmoeten we, bij ons guesthouse, twee Amerikaanse dames: Claire en Lucy. Naast vakantie vieren is Lucy hier ook met een missie. Ze doet in meerdere landen onderzoek en, nu ze er toch is, speelt ze meteen voor ‘helpdesk’ voor het team aan de universiteit in Yogya. Als dank mag ze gebruik maken van de auto met prive chauffeur. Of wij met dit ‘prive-transport’ meewillen naar de Borobudur en Merapi? En zoals de dames al verwachtte, dat willen we wel! Als filmsterren worden we dan ook rondgereden. Heerlijk!

Onze eerste stop is de Borobudur. Andere reizigers vertelden dat ze hem, na de vele overweldigende tempels @ Ankor Wat, nogal vonden tegen vallen. Nou… wij vinden hem evengoed erg gaaf. We struinen lekker wat rond. En als je de Boeddha kunt aanraken in een klokvormige stoepa mag je een wens doen. Het is even wringen en de juiste hoek zoeken, maar gelukkig lukt het ons beiden!

Wat echter helemaal grappig is bij de Borobudur: het stikt er van de studenten! Dat is op zich niet zo speciaal, maar iedereen wil graag met een toerist zijn/haar Engels oefenen. En op de foto met zo’n lange slungel is helemaal VET! Nu staan we al op meer vakantiekiekjes van grote onbekenden. Maar de middag bij de Borobudur krijgen we echt een lachkick van de vele plaatjes die de stralende jongeren van ons willen maken.

Claire en Lucy weten niet wat ze zien want de jongeren vragen vooral ons. Dat komt natuurlijk door Mim d’r blonde haar en Jeroen zijn lange hoedanigheid. Maar waarschijnlijk helpen de erg enthousiaste (soms wat luidruchtige) foto-poses van duo Martens er ook wel aan mee. En ook wij willen graag, van iedereen die een verzoekje inwilligt, een foto maken. Dus soms staan we minutenlang stralend naar een semi-professional met 15 foto toestellen te lachen. Voelt best goed zo ‘rich & famous for one day’. Klik hier voor meer kiekjes… En wat zijn die meiden met hoofdoek hier trouwens mooi! Met hun schitterende lach en stralende ogen zijn zij eigenlijk de echte moviestars!

Na de Borobudur drinken we wat bij een klein stalletje zodat onze chauffeur even kan bidden. De Islamitische godsdienst is ‘groot’ in Indonesie, het grootste moslimland ter wereld. Dat betekent vijf keer per dag bidden voor de gelovigen. Voor ons betekent dat vijf keer per dag een zingende Imam. Dat begint al ’s ochtends vroeg. En omdat iedere moskee zijn eigen Imam heeft, is het soms een behoorlijke herrie. ‘Ik vind het wel lekker liggen in mijn bedje als zo’n meneer me in slaap zingt’ zegt Mim. Tja… over sommige dingen moet je je gewoon niet druk maken

Na de Borobudur gaat de reis, over het platteland, naar de Merapi. Als we op het uitzichtpunt staan zien we alleen een hele dikke wolk. Tju da’s jammer zeg Dan worden we naar binnen geroepen bij het kantoortje van de geografische dienst om wat foto’s van de vulkaan te bekijken. We vergapen ons aan de foto’s met rood/oranje lava van de uitbarsting in 2004. Gemaakt door een Nederlandse toerist begrijpen we! Even later begrijpen we ook dat deze toerist zijn leven heeft gelaten op de berg. Misschien was de prachtige close up dan toch niet zo’n goed plan van hem…

Als we buiten komen, zien we door een klein gat in de bewolking de contour van de Merapi verschijnen. Jee, is dit weer een ‘lucky day’? En ja hoor, een kwartiertje later zien we de prachtige vulkaan in haar volle glorie. Natuurlijk proberen we ook hier weer een aantal ‘funny pictures’ te knippen. Want na de Bromo ‘moet’ dat natuurlijk. Op de foto zie je naast Jeroen onze chauffeur die, na enige aarzeling, geweldig jumpend op de foto staat! Nog zo’n moviestar

De avond sluiten we af met een lekker dinertje met Claire en Lucy. Zij vertrekken morgen naar Bali en wij vervolgen onze weg naar de westkant van Java. We spreken af om morgen even wat foto’s uit te wisselen. Wij willen namelijk wel een jump-foto van Clair en Lucy op onze site. Helaas lopen we elkaar de volgende dag mis op de afgesproken tijd. Tju, jammer! Gelukkig hebben de dames wel een blijvend aandenken aan ons. We hebben ze namelijk de geweldige batik-kledij van voorgaande posting kado gedaan

Pam, Ries en de Batikmaffia

Pamela (Pam) en Richard (Ries) zijn ervoor gewaarschuwd. De batik mafia. Een ‘vriendelijke local’ zal je benaderen met de vraag of je interesse hebt in batik. Hij kent een prima adresje wat slechts bij de locals bekend is. En je hebt geluk! Want alleen gisteren en vandaag is er een tentoonstelling, dus je moet wel snel beslissen… Vele nietsvermoedende toeristen kopen zo een stukje (nep?) batik tegen een veel te hoge prijs.

Maarrrr daar trappen Pam en Ries niet in. Zij zijn inmiddels doorgewinterde reizigers en kunnen zich nog een (veel te duur) pak na een goedkope tuk-tuk rit in Bangkok herinneren. Pam en Ries zijn ‘veilig’ voor de Batik maffia.

Dan ontmoeten ze een erg vriendelijke postbeambte. Ze staan zeker al een kwartier met hem te praten als hij hen een adresje cadeau doet. Hij vertelt dat de studenten van het Art Centre of Yogyakarta op maandag en dinsdag batik maken, waarbij het publiek kan komen kijken. En… ‘lucky, lucky’ het is vandaag dinsdag!!!

Op het adres wordt ook uitleg gegeven hoe batik wordt gemaakt. Iedere afmeting heeft een vaste prijs en die is duidelijk aangegeven. Voor een paar euro kan er al batik gekocht worden. Ze moeten maar eens een kijkje gaan nemen!

Pam en Ries geven aan dat ze batik niet mooi vinden en dus zeker niets zullen kopen. De postbeambte moet er hartelijk om lachen. ‘Zelfs als je niets wilt kopen is het leuk. En zeker geen ‘coca cola batik’ garandeert hij.

Na wat lokethandelingen in het postkantoor worden Pam en Ries nog een keer aangesproken. Wederom een medewerker van het postkantoor (waarom staan die mensen dan niet netjes achter de balie?). Hetzelfde verhaal wordt, met precies dezelfde intonatie en gebaren, afgedraaid. Was die aardige postbeambte van zojuist dan toch een oplichter?

Pam en Ries worden er een beetje melig van en besluiten een kijkje te gaan nemen bij het Art Centre. Ze willen toch niets kopen, dus wat kan hen gebeuren. De vriendelijke postbeambte houdt dan ook gauw een Bejak (fiets-taxi) voor ze aan. Maar Pam en Ries willen niet gefietst worden… ze willen lopen.

Het is maar twee straten van het postkantoor dus fout lopen kan niet. Of toch wel? Bij de enige zijstraat worden Pam en Ries aangesproken door een viendelijke man. Hij is net klaar met zijn werk in het ziekenhuis en loopt nu naar huis. Toevallig moet hij een heel stuk de kant op die Pam en Ries op lopen. Zijn vader sprak Nederlands en hij kent nog wat woorden. Gezellig kletst hij ze de straat door. ‘Er worden nog verschillende Nederlandse woorden gebruikt in Indonesië: station, blouse, handdoek en ritssluiting’.

Dan staat er een hek open. Daar is het Art Centre! De man zet Pam en Ries voor de deur af, geeft hen een hand en gaat weg. Pam en Ries weten het niet meer. Is dit een scam of niet? Want als het een scam is zou deze meneer toch provisie moeten krijgen…

Bij het Art Centre zijn de studenten al naar huis. Het is ook al na zessen. Pam en Ries krijgen toch nog een korte uitleg over hoe de batik wordt gemaakt en een prijslijst. Inderdaad, voor anderhalve euro kunnen ze al batik kopen. Zullen ze dan toch maar….?

Maar de “leraren” zijn net wat te opdringerig en de goedkope werken zijn nergens te vinden. Alleen de duurdere prijsklasse van 30 euro is overvloedig vertegenwoordigd. Niet duur voor een groot batik schilderij van meer dan een meter, maar het zaakje stinkt aan alle kanten.

Het tweetal bedankt dan ook vriendelijk voor de uitleg en verlaat het Art Centre zonder wat te kopen. Als dit een scam was, dan zat deze goed in elkaar… Ze waren er bijna ingestonken.

Om te vieren dat Pam en Ries de truc doorhebben, gaan ze inkopen doen op de winkelstraat. Ze belanden er in een sjieke winkel vol met prachtige batik kleding. Afdingen is hier helaas niet mogelijk. De kleding is exclusief en de batik gemaakt door kunstenaars. Maarrrr als dit shopgrage stel drie items koopt, dan krijgen ze 15% korting.

Dit moet wel echte batik zijn! En alhoewel ze de kleding eerst wat raar vinden staan, na een halfuurtje (en 5 verkopers later) zijn ze overtuigd dat ze er schitteren uitzien. ‘You are moviestars!’ En 35 euro per kledingstuk is dan toch echt niet veel voor deze echte batik! Wat een leuk souvenir voor als ze straks weer thuis zijn. De zaken worden dan ook snel afgerond.

Als Pam en Ries twee dagen later, in een andere stad 500 kilometer verderop, dezelfde kleding zien hangen voor slechts twee euro per stuk, beseffen ze dat ze zijn opgelicht.

Hadden ze nou toch maar naar de vriendelijjke beambte van het postkantoor geluisterd, dan hadden ze nu tenminste een echte “coca-cola” batik gehad, voor een fractie voor de prijs die zij voor de kleding hebben betaald…

Op verzoek van betrokkenen zijn de namen gewijzigd.
Enige gelijkenis met bestaande personen of situaties berust op toeval

PS lachen jullie maar, dat doen wij ook, want we zijn (deze keer) nergens ingestonken

Het echte Indonesië

Vanaf ons relaxadres op oost-Bali, waar we prachtig snorkelde, reizen we rechtstreeks naar de plek waar de veerboot vertrekt op west-Bali. Viereneenhalf uur duurt de reis met de bus, is ons verteld. Na twee minuten in de bus in ons al duidelijk dat dit toch wel een optimistische inschatting is.

Onze eerste stop is al na 5 minuten. De bijrijder gaat even een sateetje halen bij een kraampje langs de weg. Aan strakke dienstregeling doen ze hier namelijk niet. Na de stop zet de bus de slakkengang, waarmee we voorbij kruipen, weer voort. We vragen onszelf al af of de versnellingen kapot zijn. Waren in Nederland de bussen van Arriva veelvuldig in het nieuws vanwege de deplorabele staat waarin ze verkeerden, de bus waarin wij reizen zou in Nederland niet eens worden toegelaten op de sloop!

Maar dit is wel het authentieke Indonesië. De bijrijder biedt ons een van zijn sateetjes aan. Omdat we net ons ontbijt achter de kiezen hebben, bedanken we vriendelijk. Maar we vinden het wel heel lief!

Na een uurtje bereiken we de officiële stopplaats op de route. De chauffeur en bijrijder gaan even lekker lunchen bij een kraampje op het station. Het betonnen hekwerkje tussen het perron en het plantsoentje doet dienst als bar. Het plantsoen is door de uitbater van de mobiele keuken omgebouwd tot keuken annex opslagruimte.

Zien eten doet eten en ook wij lusten eigenlijk wel zo’n lekker gerechtje. Rijst met wat kip, kroepoek, saus, een half eitje. Het zit handig verpakt in een vetvrij papiertje. Het eten is verbazend lekker en twee gerechten kosten omgerekend nog geen 50 eurocent. Omdat we de enige toeristen zijn, zit iedereen ons eens op het gemakje te bekijken. En wij kijken wat terug… Grappig.

Om kwart over elf, ruim twee uur na vertrek, zijn we nog geen 30 kilometer opgeschoten. Dat wordt een latertje vanavond. Gaandeweg wordt het steeds drukker in de bus. De bijrijder staat inmiddels bij de achterdeur om passagiers in- en uit te laten stappen. We maken geen stops meer om te eten of eten te lozen, maar door het vele in- en uitstappen komt de vaart er niet in. Tegen half vijf bereiken we ons eindstation. Half vijf. Vertaald door de mevrouw van het kaartjesloket als ‘four and a half hour‘. Precies zoals vooraf verteld dus…

Op de boot naar Java mogen we nog even genieten van een productdemonstratie. Electrische dekens of elektromagnetische matjes worden niet aangeboden. Wel handige petjes met ingebouwde zonnebril, een centuur die je kan veranderen in een draagtas en een warme muts die tevens dienst kan doen als sjaal. Altijd handig in de tropen. Het is erg grappig om de demonstratie te volgen en te zien wie wat allemaal koopt.

We weten inmiddels ook hoeveel personen er in een Suzuki-busje passen. 14, inclusief 2 toeristen met veel te lange benen en uitpuilende rugzakken. Gaande weg de rit gaat de vooraf afgesproken prijs nog even met 100% omhoog. We hadden niet gezegd dat we bij het hotel afgezet wilden worden. Dus worden we maar gedurende rit afgezet. In financiële zin dan. We zijn te moe om er flinke stennis van te maken, hoewel we dat eigenlijk wel zouden moeten doen want dit is niet zo netjes! Maar vandaag gunnen we de ‘extra’ 70 eurocent, die we worden ‘afgezet’, van harte. We willen naar bed!

We zijn in een plaatsje beland waar weinig toeristen komen. Het plaatselijke hotel is dan ook niet veel soeps. De goedkope kamers lijken wat op de kamers van het daklozen hotel waar we ooit eens sliepen in Parijs. De enorme en duurdere kamers voldoen met de hakken over de sloot aan de norm. De jaren zeventig bruine toiletpot stinkt naar urine en spoelt niet meer door. Maar met de bak water waarmee je normaal ‘douchet’ (Mandi) kunnen we doorspoelen. Wat wel ontzettend luxe is… we hebben een tv op de kamer! Met de zenders Indonesië 1, Indonesië 2, Indonesië 3 en een engelstalige zender met motorcross erop. Dat wordt dus een gezellige avond voor de buis

Eerst maar even wat eten. Maar omdat we ‘blut’ zijn, moeten eerst nog wel op zoek naar een geldautomaat. Het pinnen blijkt vandaag echter een uitdaging. Met enige moeite vinden we een automaat, maar deze blijkt niet geschikt voor onze bankpassen… Ook de tweede en derde geldautomaat die we vinden blijken niet geschikt. Maar met de hulp van de twee vriendelijke medewerkers op het postkantoor, waar we verschillende keren terugkomen om naar de volgende automaat te vragen, lukt het om een geldautomaat te vinden die geschikt is.

Met een volle portemonnee en lege maag gaan we vervolgens op zoek naar een restaurant. Maar in de niet-toeristische plaatsen zijn maar weinig restautants. De Indonesiërs zelf eten veelal bij stalletjes aan de kant van de weg. Wat een goed idee. Ook wij nuttigen er onze avondmaaltijd. De eigenaar vindt het maar wat mooi. Anderhalve euro moet onze maaltijd met drankjes kosten. Van een fooi wil hij niets weten, die had hij waarschijnlijk al meegerekend in de eindafrekening.

De volgende ochtend gaan we met de trein naart Probolinggo. Van daar uit zullen we de Bromo vulkaan gaan bezoeken. De bemo (het Suzuki busje) kost dit keer hetzelfde als de avond ervoor. Alleen nu hebben we het busje afgehuurd! Op het station staat een groepje jongeren muziek te maken. Met een trommel, gitaar en een ijzeren beugel die dienst doet als triangel. Het klinkt fantastisch.

Als de trein wel erg veel vertraging lijkt te hebben, blijkt dat we een uur te vroeg zijn opgestaan. Op Java is het namelijk een uur vroeger dan op Bali. Maar met de muzikanten om ons heen, vliegt de tijd voorbij. Als we dan uiteindelijk de trein in gaan, zwaaien ze ons enthousiast uit.

De trein is een “luxe” bisniss class trein. Te vergelijken met het interieur van een stoptrein in Nederland. Maar iedereen heeft een aangewezen stoel en de trein stopt niet op ieder station. Waar wel wordt gestopt stappen verkopertjes in. Nasi, water, kroepoek, banaantjes, gebakken banaan, vanalles wordt er aangeboden. Honger of dorst hoeven we niet te hebben. Voor een habbekrats eten we dan ook vandaag weer een lekkere nasi uit een vetvrij papiertje.

Probolinggo blijkt ook al weer zo’n stad zonder al te veel toeristen. Dit keer vinden we echter een redelijk hotel. Eigenlijk is het enige wat tegenvalt het feit dat de warme douche, waar we ons erg op verheugde, niet warm blijkt te zijn. Na het inchecken gaan we letterlijk eten in een satéhut. Omdat niemand Engels spreekt blijkt zelfs het bestellen van een maaltijd een hele opgave. We bestellen ieder 5 stokjes saté. 20 stokjes later komen we erachter dat we rundvlees hebben gegeten en geen hond, zoals Miriam zich vertwijfeld afvroeg.

’s Avonds eten we in een ‘echt’ restaurantje, voorzien van lekker veel tl-licht. We kunnen dus goed zien wat we eten We ontmoeten er Dolie, een Indonesiër die een half jaar bij zijn tante Ciska in Waalwijk heeft gewoond. We praten wat en hij geeft ons de tip om naar Yokyakarta via minibus te reizen. Hij verwijst ons door naar een reisbureautje waar hij goede ervaringen mee heeft. We gaan er een kijkje nemen en dan blijkt dat het reisbureautje ons ook, voor zonsopgang, op de Bromo-vulkaan kan brengen. Te gek! We baalden namelijk al dat de zonsopgang niet zou lukken als we de trip zelf zouden doen.

Om drie uur in de ochtend worden we bij ons hotel opgepikt. De eigenaar van het reisbureautje en een chauffeur brengen ons naar de Bromo. En omdat er niet meer aanmeldingen zijn voor het tourtje, hebben we dus weer een privétrip.

De reis naar de Bromo duurt een uur. Ruim voor zonsopkomst staan we samen met een Belgische jongen en een Engelse jongedame op het uitkijkplatform. De Bromo is omgeven door mist, de vulkaan zelf rookt als een ketter. Het ziet er al indrukwekkend uit. Klik hier voor de foto’s op Picasa!

Als de zon opkomt is het nog indrukwekkender, helemaal als de vulkaan achter de Bromo ook begint te roken. Dit is echt schitterend. De Belgische jongen maakt een “funny” shot, zoals hij het zelf noemt en binnen no-time staan we met z’n allen te springen.

De zon is inmiddels helemaal op. Na een korte rit met de auto worden we afgezet op een plek van waar we naar de vulkaan kunnen lopen. Via de ’sea of sands’, een surrealistich maandlandschap, bereiken we de vulkaan. Dan nog 253 treden omhoog en dan staan we bij de kraterrand. De geur van rotte eieren komt ons tegemoet.

De terugweg naar de auto leggen we te paard af. De Indonesische mini-paarden zijn niet gewend aan lange toeristen. Het is net of onze paarden een maat te klein zijn. Het paard van Jeroen zakt zelfs bijna door haar hoeven. Heel (brrrr)relaxed leggen we de terugweg af. Dit is Ponypark Slagharen op z’n best

Terug in Probolinggo is het tijd voor ontbijt. We krijgen niet het, door ons verwachte, bordje Nasi. Voor de westerlingen heeft men een apart ontbijt. We weten niet wat we zien! De dame serveert ons een witte boterham met hagelslag!!! (en een gekookt ei, want dat vinden toeristen vast ook lekker bij hagelslag )

Om 11 uur zitten we in de minibus naar Yogyakarta. Een ritje van 7 uur. Of zouden ze bedoelen dat we om 7 uur arriveren? De lekke band helpt niet echt mee, maar het wordt uiteindelijk elf uur als we arriveren bij onze homestay.

Moe en voldaan vallen we in slaap met een “houten” kont. Zoals collega cowboy Clint Eastwood zou zeggen: ‘We’re getting too old for this shit’.

Het apenbos van Ubud

Jullie hebben nog een filmpje tegoed van de apen in het apenbos van Ubud… 

Waar zijn we nu?

We gaan echt een rondje om de wereld! En mocht je topografie je, zo nu en dan, een beetje in de steek laten… Via Google Maps kun je ZIEN waar we zitten (klik hier). Hans de Vries, Miriam’s broer, houdt ijverig onze route en slaapadressen bij…

Leuk he? Je vindt de link ook rechts in het scherm onder ‘Handig’. Inderdaad!  Handig zo’n grote broer!!

 

 

Een half jaar op reis

We zijn inmiddels meer dan een half jaar op pad. Tijd voor een korte terugblik. Dachten we vooraf dat we zeeën van tijd zouden hebben, we weten inmiddels wel beter. De tijd vliegt. Inderdaad, time flies when you’re having fun. Het aantal keren dat we ergens een paar dagen zijn gebleven om gewoon wat te relaxen is dan ook op de vingers van een hand te tellen. Geen tijd, we willen de wereld zien. En daarvoor heb je dus véééééél meer tijd nodig dan de acht maanden die wij weg zijn.

Wat het reizen zo leuk maakt, zijn niet de bezienswaardigheden die we bezoeken. Dat zijn eigenlijk meer de piquetpaaltjes die onze richting bepalen. Het zijn de mensen die we ontmoeten en de onverwachte gebeurtenissen die het reizen leuk maken. De Vietnamese trouwerij, de oude Forbes, het bezoekje aan Gerard en Janna, de gespekken met andere reizigers. Dat soort dingen. De gesprekjes met de locals in Azië draaien altijd uit op geld. Men begint een praatje en een paar minuten later komt er een zakelijk aanbod op tafel. Logisch, als je niet veel hebt zit je niet te wachten op ‘Westerse small talk’. De schoorsteen moet natuurlijk wel roken. Als er al wat is gekocht kunnen de koetjes en kalfjes zonder argwaan worden uitgewisseld.

Nog een opvallend detail, wat we eigenlijk al wisten, maar nog maar eens bevestigd krijgen. Nederlanders vindt je echt overal. Het gehucht kan nog zo klein zijn, er is altijd een Nederlander. Is het geen toerist, dan is het wel een Nederlander die er een restaurtant heeft. En inmiddels weten we ook hoe je Duitsers kan herkennen: die dragen allemaal een bril. Nederlanders zijn te herkennen aan de grote schoenen. Handig die Vietnamese wijsheid. 

Nederlandse wijsheid: laat nooit een badkamer maken door een Aziaat. Veelal treffen we bij de schitterendste kamers de meest armoedige badkamer aan. Alsof men bij het gereedkomen van een nieuw guesthouse ineens bedenkt dat er nog iets is vergeten. “Och verrek, we zijn de badkamer vergeten”. Lekkende kranen, loszittende kranen, toiletpotten op een verhoging, plassen water op de toiletvloer. Eigenlijk hebben we nog nooit een badkamer gezien die voldoet aan de westerse norm. Zo zaten we gisteren nog in een schitterend huisje, met een van de beste badkamers die we tot nu toe gezien hebben. Maar ook hier bleef de toilet doorlopen, konden we het water alleen of heel warm of koud krijgen (warm water is met dit weer natuurlijk een overbodige luxe…) en stonden de plassen na het douchen urenlang op de vloer. Lang leve de teenslippers.

Teenslippers. Nog zo’n fenomeen. Kochten we in Nederland nog sandalen met een dichte neus, zodat onze tenen beschermd blijven (aanschouw een willekeurige stoep in Azië en onze voorzorgsmaatregel wordt begrijpelijk), inmiddels lopen ook wij het liefst te slefffen op het lokale schoeisel (Azië en Oceanië). En gaat er eentje stuk, dan koop je voor een habbekrats een paar nieuwe. De grootste maat die er is uiteraard.

Het reizen lijkt ons tegenwoordig ook lang zo avontuurlijk niet als vroeger (afhankelijk waar je reist uiteraard). Bijna iedere westerse reiziger heeft een laptop bij zich (ook wij zijn schuldig), dus contact met het thuisfront kan op ieder moment van de dag worden gemaakt. Bijna dagelijks loggen we in of er nog iemand heeft gereageerd op onze website en te kijken of we nieuwe email hebben ontvangen. En reken maar dat we balen als dat niet het geval is. En we balen ook als de internetverbinding weer eens zo traaaaag is, dat we niet eens op onze eigen site kunnen, zoals we vaak hebben ervaren in Vietnam (eigenlijk hadden we dit artikel willen posten toen we precies een half jaar weg waren, maar de internetverbinding was te traag, ook in Indonesië is de snelheid niet altijd even goed).. Toch wel even anders dan, pak ‘m beet, 10 jaar geleden. Dan was het brieven schrijven en maar hopen dat er een briefje terug kwam bij de post restante op het postkantoor in een of andere uithoek. We vonden het dan ook maar wat leuk om in Auckland verwachtingsvol naar het postkantoor te gaan en daar ons post restante carnavals- en snackpakket aan te treffen.

Geld of cheques wisselen is tegenwoordig ook niet meer nodig, want in ieder gehucht is wel een geldautomaat. Soms kunnen we daar niet meer dan 35 euro aan lokale valuta opnemen. Maar de tijden dat je met een stapel girocheques naar het postkantoor 150 kilometer verderop moest om cheques te wisselen voor locale valuta zijn toch echt definitief voorbij (en niet alleen omdat girocheques niet meer bestaan). Althans, dat is de situatie in Azië, Ocenië, Noord-Amerika en Europa. Over Afrika en Zuid-Amerika kunnen we nog geen uitspraak doen.

Ook zijn we zelden de enige toerist (behalve tijdens onze rit met de easy riders). Backpackende reizigers tref je, net als Nederlanders, overal aan. Veelal net van school of afgestudeerd. Soms net als wij, middelbare leeftijd en hun banen opgezegd en heel soms 55+, genietend van de vut of pensioen. Maar alleen ben je nooit.

Komende twee maanden zullen we naast Indonesië en Maleisië nog Peru en Bolivia bezoeken. Eens kijken of ze daar geldautomaten hebben, of dat we toch 150 kilometer moeten reizen naar het postkantoor. We zijn inmiddels al een dag op Java en hebben de afgelopen 2 dagen geen toerist meer gezien, dus het begint er op te lijken.

No pain, no gain. And rain!

We zij inmiddels al weer een kleine week in Indonesië. De stranden van Kuta Beach hebben we niet bezocht. We zijn naar die andere toeristentrekker geweest Ubud. Je moet er van houden. Wij waren hevig verdeeld over hoe fijn het er was.

Het lijkt wel of iedere local daar een taxibedrijf, restaurant of spa heeft. Om de vijf meter worden we dan ook aangesproken “Taxi sir?”, “You need transport?” “You wanna see the menu?”. Lekker relaxed hoor. De opmerkingen gaan overigens niet altijd even enthousiast. Soms worden ze tegen niemand in het bijzonder gemaakt, zonder dat de vragensteller opkijkt van zijn krant.

Maar goed, zo’n spa lijkt ons wel iets, dus een dag later liggen we op de massagetafel. We blijken het “no pain, no gain” arrangement genomen te hebben. Kannonnen, wat doet dat zeer zeg. Gelukkig duurt de massage maar een uur. Dan nog een half uur scrubben. Ook het wassen van de haren gebeurt al even hardhandig. De dames zullen toch niet denken dat ze onze grijze haren kunnen wegwassen? Dat hadden we vooraf toch anders voorgesteld. De manicure en pedicure blijkt niets anders te zijn dan het knippen van de nagels. Dat doen ze op het strand van Thailand toch even wat grondiger.

Dan mogen we in het kruidenbad met bloemetjes. Daar zitten we dan, in de roze badkuip met afbladderend stucwerk erboven. Tenslotte krijgen we nog een pijnlijke cremespoelingbehandeling. Net op het moment dat we willen zeggen dat het voor ons zo wel goed is, we staan op het punt om alle misdaden die we nooit hebben gepleegd te bekennen, is de behandeling ten einde gekomen. Gered door de gong. Maar eerlijk is eerlijk, we ruiken weer fris en zien er weer uit al nieuw.

Verder doen we niet zoveel in Ubud. We bezoeken het apenbos. We hebben gelukkig geen bananen voor de apen gekocht, want ze worden er ronduit agressief van. De toerist die nietsvermoeden met een tros bananen het park binnenwandelt volgen we dan ook met volle aandacht. Bij het eerste aapje kan ze nog lachen, maar als er ineens 10 apen aan komen rennen gooit ze van schrik de hele tros weg. Dat was ook de enige juiste beslissing. Een wat oudere man wordt bij de verkeerde banaan gepakt. Een aapje bespringt hem in het kruis, Gelukkig kan de man er zelf ook om lachen.

Verder hebben we wat inkopen gedaan en een beetje gefietst. Wat is het hier mooi. Net buiten Ubud zitten we direct tussen de rijstvelden. Niemand die ons nog een taxi, restaurant of spa aanprijst. Regelmatig worden we getracteerd op een tropische bui. Als we even onder een strooien afdakje schuilen, schuift het boertje wat er ook schuilt, op. ‘Kom maar zitten,’ gebaart hij. Wij spreken geen Indonesisch, hij geen Engels maar het is ontwapenend hoe lief de bevolking ook hier weer is.

’s Avonds tracteren we onszelf op een Indonesische rijsttafel. Onder de overkapping van het open restaurant genieten we van ons eten en de tropische regenbui. De zoveelste van vandaag. We hebben het hier al omgedoopt tot Raindonesië. Gelukkig zijn de buitjes ‘verfrissend’ en duren nooit langer dan 30 minuten. Daarbij zitten we momenteel droog en zijn omringd door lekkere gerechtjes.

Wanneer we op de terugweg, van restaurant naar hostel, wederom getrakteerd worden op zo’n gratis douche, duiken we een portiekje in. Maar even schuilen want ook deze keer duurt het vast niet lang. Als er een Westers paar langs komt gerend, roepen we joviaal: ‘Need transport? Taxi sir?’.

Hoera, Famke Martens 8 jaar!

Hiep, hiep hoera!! Vandaag is Famke jarig. Deze gekke meid, hier met sinaasappel Drakula-tanden, is een echte grapjesmaker. Ze is er werkelijk dol op! Maar dat bewijst de foto ook wel.

Famke houdt ome Jeroen en tante Miriam regelmatig voor de gek. Dan verzint ze gekke namen voor ons, of voor onze ledematen… Zo heeft ze bijvoorbeeld een keer schaterlachend over de grond gerold omdat tante Miriam volgens haar Bam-Boe-Billen heeft

Ook kwam ze een keertje met haar duikbril op op theevisite. Was ze soms bang dat we met de taartjes zouden gaan gooien? Nou, dat doet ze maar op haar eigen verjaardag! Jammer hoor, dat we daar niet bijzijn… Want ome Jeroen en tante Miriam hadden best een aardbeien taartje willen inkoppen

Vorig jaar mocht Famke met tante Miriam naar de stad om voor haar verjaardag een nieuw badpak uit te zoeken. Ze koos toen een heel ‘vet’ badpak: knalgroen met rode aardbeien. Jammer genoeg zit er dit jaar geen ‘uitje’ met tante Miriam in. Maar haar verjaardag zijn we niet vergeten hoor. We hebben een mooi cadeau afgegeven bij papa en mama. Zet je duikbril maar vast op…